หลังจากที่บ่นเรื่องยัยเด็กนั้นแล้ว ตัดสินใจว่าจะบล็อคเด็กคนนั้นไปถาวรล่ะ และพอๆนานๆเข้าจะลบอย่างถาวร

แต่อันที่จริงตอนนี้จะขอกล่าวเรื่องสึนามิ ซึ่งเป็นประสบการณ์ทางอ้อมที่ฉันได้รับ รวมทั้งเรื่องราวลี้ลับต่างๆที่ฉันได้ยินหรือจากการอ่านและเห็นมากับตาเอง ซึ่งจะเล่ามาตั้งนานแล้ว แต่ในบล็อคนี้ฉันยังไม่เคยเล่าเลย

ก่อนอื่นขอเล่าช่วงที่เกิดเหตุก่อน

ในวันที่ 26 ธันวาคม ฉันอาศัยในเขตอ.เมือง ในตัวเมือง ห่างจากทะเลมาก ในช่วงวิธีนาทีที่ฉันช็อคคือ เมื่อเวลาประมาณ 10 โมงได้ มีข่าวด่วนแจ้งมาว่า ขณะนั้นได้เกิดสึนามิที่ป่าตอง หาดในยาง ในตอนนั้นแม่ กำลังอยู่ที่อาชีวะศึกษาไปทำธุระที่นั่น ซึ่งอาชีวะอยู่ใกล้คลองบางใหญ่ และคลองบางใหญ่อันนี้ไหลสู่ทะเล พ่อตัดสินใจออกจากบ้านไปตามแม่กลับมา และน้องที่กำลังเที่ยวอยู่ที่โรบินสัน

แต่ว่า หลังพ่อออกจากบ้านไปได้ซักพัก ในช่วงที่ฉันกำลังคุยกับคนใน irc ถึงเรื่องสึนามิให้กับเมล และคุณเจ็นได้รับรู้ และคุยทาง MSN กับเนียว ริกะ (มั้ง)และไท นั่นเอง จู่ๆ สิ่งที่ไม่คาดฝันคือ ไฟดับ!! และที่สำคัญ ไฟดับหมดทั้งเมือง!!

มองไปทางบ้านไหนๆ ไฟดับหมด ฉันตัดสินใจโทรไปหาเพื่อน พบว่า... มือถือใช้การไม่ได้!! โทรศัพท์บ้านหลักของฉันกลับใช้การไม่ได้!! ต้องใช้โทรศัพท์ที่ 2 คือ โทรศัพท์สำหรับเล่นเน็ต โทรไปหาไอ้ช้าง

ไอ้ช้างมันบอกว่า มันอยู่เชิงเล ถึงมันจะไม่โดนสึนามิ แต่บ้านมันโดนน้ำท่วม รถมอ'ไซด์ไปกับน้ำ แต่โชคดีที่ได้กลับมาแล้วเอาไปซ่อมตอนนี้หายแล้ว ส่วนไอ้เป็ด มันไปเที่ยวป่าตอง มันบอกว่าตอนนั้นมันอยู่ที่สูง และต้องคอยหลบน้ำที่กำลังจะขึ้นมาเป็นระยะและบอกว่าไอ้กร๊วบมันปลอดภัยเพราะมันอยู่สามกอง แต่มันรู้สึกถึงแผ่นดินไหวที่เกิดในวันนั้น ส่วนไอ้ลิงกับไอ้หมี ติดต่อไม่ได้ แต่ก็รู้ภายหลังว่ามันปลอดภัยดี

นี่แหละ คือผลกระทบทางอ้อมที่ฉันได้รับ ไฟดับทั้งเมือง มือถือใช้การไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นคนในครอบครัวฉันก็ปลอดภัยทุกคน ^^ แม้กระทั้งเพื่อนๆและคนรู้จัก

หลังจากเกิดสึนามิแล้ว ตอนเย็นไฟฟ้ากลับมาเหมือนเดิม แต่มือถือยังคงใช้การไม่ได้ และยังคงใช้การไม่ได้ต่อไปอีก 2 อาทิตย์ นานๆถึงจะติดซักที

ทางบริษัทของมือถือเหล่านั้น ไม่ว่าจะออเร้น GSM ฯลฯ ให้บริการฟรี ไม่เสียตังค์ แต่ทำไมมันถึงโทรยาก โทรเย็นเช่นนี้ ในช่วงนั้น

ใน 1 สัปดาห์หลังจากเกิดเหตุ ในจ.ฉันหยุดการเรียนการสอน มีแต่พ่อที่ยังเซ่อ ลากฉันไปจนได้ และทำฉันหน้าแตกและเกือบปล่อยเกาะฉันไว้ที่นั่นด้วย

ใน 2 สัปดาห์ที่ผ่านมาในช่วงนั้น มีเสียงเฮลิคอปเตอร์บินผ่านบนหลังคาแถมบ้านฉันทุกวัน ทุกเวลาน นั่งเล่นคอมได้ยินเสียงทุกวัน ซึ่งเรื่องบ่นเฮลิคอปเตอร์บินผ่านหน้าบ่นทุกวันเลยในสมัยที่เชียนเย็นตา 4 อยู่นั่นเอง ตอนนั้นฉันอยากจะช่วยแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แค่เอาใจช่วยทุกคนไม่ว่าจะเป็นผู้ประสบภัยขอให้ปลอดภัยและเจ้าหน้าที่ช่วยเหลือทุกคน น้องชายฉันมันขับรถได้ มันแต่งชุดนร.และขับรถไปร.ร. และทำหน้าที่นำสิ่งของไปช่วยเหลือ ในฐานะของร.ร. ร.รสตรี ร.ร.เก่าของฉันที่เพิ่งจบมา ทางมหาลัยราชภัฏก็มาช่วย ส่วนมากเป็นพวกอ.เพราะน.ศ.ส่วนมากอยู่ต่าง จ.จากปากน้องฉัน ทำให้ทราบว่ามีนร. รุ่นน้องฉันชั้นม.6 ที่ Ent' จุฬา รอบแรกไปแล้วก็เสีย เด็กม.4 - 5 รุ่นเดียวกับน้องฉัน หายสาบสูญ และที่ฉันรู้รุ่นพี่ปี 4 (ตอนนั้นฉันอยู่ปี 1) คณะสังคมฯ เอกสังคมฯ เสียชีวิตที่พังงาขณะเดินทางมายังมหาลัย
และมีชาวเย็นตา 4 คนนึงได้เสียชีวิตลงเพราะเรื่องนี้เหมือนกัน เรื่องนี้รูกิซังก็รู้

ในช่วงที่ฉันกำลังเดินทางไปมหาลัยเกือบได้เห็นคุณสรยุทธกะคุณอรปียาแล้ว ที่ศาลากลาง อยากดูเค้าถ่ายทำรายการเรื่องเล่าเช้านี้ของช่อง 3 แต่เห็นแค่มีตรงจุดนึงคนมุงดูกันเต็ม

ต่อไปจะขอเล่าเรื่องเหตุการณ์อันลี้ลับที่ฉันประสบมา

หลังจากเกิดเหตุการณืสึนามิ ฉันอ้อนให้พอพาไปที่เกิดเหตุ พ่อตกลงว่าจะไปสะพานหิน ซึ่งเป็นจุดที่ใกล้ที่สุด และเป็นจุดที่แม่อยู่ด้วย (อาชีวะอยู่ใกล้คอลงบางใหญ่และคลองบางใหญ่ไหลลงสู่ทะเล) ซึ่งสิ่งที่พบคือ....

ที่สะพานหินไม่พบความเสียหายเลยแม้แต่น้อย มีแต่พื้นที่เปียกแฉะ ขยะที่เกลื่อนกลาด ซากเรือและตรงลานกว้างที่เคยทำพิธีสวดดวงวิญญาณเหล่านี้ เต้นที่ตั้งพังราบ และตรงใกล้ๆขยะลงเต็มสระ แต่ไม่มีสิ่งก่อสร้างใดๆที่เสียหาย ซึ่งเป็นจุดที่เสียหายน้อยมากๆ เพราะว่า
1. มีป่าชายเลนอยู่ข้างซ้ายฝั่งตรงข้ามของคลองบางใหญ่ และทางฝั่งขวาไปหน่อยๆ
2. ฝั่งตรงข้ามของป่าชายเลนฝั่งซ้ายมีศาลเจ้าอยู่ ซึ่งเป็นศาลเจ้าจีนที่จะมีงานในช่วงกินเจ มีคนเล่าว่าตอนเกิดสึนามิ คลื่นซัดเข้ามา และมันหยุดตรงแค่ศาลเจ้าอันนี้
3. ตรงกลาง มีศาลกรมหลวงชุมพรตั้งอยู่
แต่หากฝั่งขวา ฝั่งตรงข้ามป่าชายเลนกลับไม่มีอะไรเลย ดังนั้นจึงมีแต่ขยะ ถังเกลือนกลาด เก้าอี้ที่นั่งพังราบ แต่โชคดีที่ไม่มีคนและบ้านคน

เรื่องที่ 2 อันแปลกคือ ฉันถูกพ่อกับแม่พาไปงานศพญาคิห่างๆคนนึง ตอนแรกก็ไม่มีอะไรหรอก แต่ไอ้ตอนจะเผาศพ จะมีการสวดกันก่อน ซึ่งฉันและพ่อกะแม่และคนร่วมงานบางคนอยู่ตรงต้นไม้ ปากทางออกจากวัด อยู่ใกล้โบสถ์ และตรงเมรุเผาศพจะอยู่ใกล้ที่พระสวดสำหรับเผาศพ แต่ว่าสิ่งที่พบคือ มีกลิ่นเหม็นๆลอยมาจากไหนไม่รู้ ทั้งๆที่อยู่ห่างมาก แต่ฉันกลับได้กลิ่น
คิดว่าตัวเองเจอดีเข้าแล้ว แต่พยายามจะไม่พูด ไม่ทัก แต่พอกลับบ้านแล้วจึงถามพ่อกับแม่ และเค้าบอกว่าก็ได้กลิ่นเหมือนกัน

ต่อไปนี้คือสิ่งที่ฉันได้รับรู้มาทีหลังนะ

1. คือมีคนบอกว่ามีฝรั่งคนนึงขณะที่กำลังดำน้ำ เห็นหลวงพ่อแช่มกำลังใช้ไอ้พัดๆนะที่เค้าใช้กันในเวลาสวดน่ะ เอาไปพัด แล้วทางวัดฉลองเห็นของสิ่งนี้ของหลวงพ่อมีรอยร้าว
2. ตอนฉันอยู่ม.1 มีข่าวลือว่าจะเกิดสึนามิ แต่หลวงพ่อแช่มและวรีสตรีแห่งเมืองถลางช่วยไว้จนปลอดภัย แต่อนุเสาว์รียของท้าวเทพฯและคุณมุก เกิดรอยร้าว แต่มันมาเกิดหนักตอนนี้
3. มีหลายรายการทำรายการเรื่องลี้ลับพวกนี้ บางรายการไปถ่ายทำ พบว่ามีผีเดินผ่าน แทกซี่คนนึงบอกว่าโดนผีหลอก
4. ยังมีศพที่ยังค้างอยู่ที่ขุมเหมือง และทุกคืนจะมีสียงร้องโหยหวน(น่าจะอยู่พังงานะ) (หนังสือบอก)
5. น้องชายฉันไปป่าตองกับเพื่อนประมาณ 4- 5 คน ตอนที่กำลังปัสสาวะ พบร่างดำๆร่วมยืนฉี่ด้วย เลยพากันเผ่นหนีหมด
6. ไอ้ลิงกับไอ้หมี ไปเที่ยวป่าตอง เห็นดวงไฟสีส้มๆนอกเหนือจากที่เค้าจุดเทียนกันที่โอเชี่ยนสาขาป่าตอง
7. เมื่อชาวประมงคนนึงบอกทางหนังสือว่า ฝันเห็นแม่ย่านางมาบอกว่าห้ามเข้าฝั่งตอนเช้า
8. สืบเนื่องจากข้อ 1 และ 2 มีคนบอกว่าภูเก็ตจะโดนหนักกว่านี้ ถ้าหลวงพ่อแช่มกับวีรสตรีแห่งเมืองถลางไม่ได้ช่วยไว้ แต่ที่โดนนี่คือมันสุดกำลังที่ท่านทั้ง 3 จะต้านได้ไหวแล้ว เลยทำได้แค่ผ่อนหนักเป็นเบา (แต่มันก็ยังหนักอยู่มั้ง)

เรื่องลึกลับยังมีอีกเยอะ เรื่องที่ฉันได้รู้ บ้างก็มาจากรายการทีวี บ้างก็ปากจากคนในบ้าน บ้างก็จากหนังสือ

หากอยากรู้เรื่องลี้ลับ ลองหาหนังสือ เรื่องลี้ลับและหนังสือผี ที่มันเกี่ยวข้องกับสึนามิดูจิ เพราะถ้าจะให้เล่าหรือสรุป คงพูดไม่หมดหรอก

สรุปเรื่องมือถือกลับมาใช้ได้ตามเดิมต้องผ่านไปตั้ง 4 อาทิตย์แน่ะ

บอกไว้ก่อน ฉันโดนทางอ้อมคือเรื่องไฟดับกับมือถือใช้การไม่ได้ ถ้าโดนตรงๆป่านนี้ฉันคงไม่ได้มาจับคอมอยู่ตรงนี้แล้ว ถึงแม้ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้วก็ตาม