เหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อตอนมีนา

2005/Jun/29

เหตุที่ฉันอยากจะระบายอารมณ์ขึ้นมาเพราะ http://dranzerkai.exteen.com/20050628/entry

ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่า... ช่วงเปิดเทอมที่เรียนกับอ.โสภาวันแรก ไอ้พวกนี้ขอร้องให้อ. แกช่วยเล่าเหตุการณ์ระทึกขวัญ และเหตุการณ์อันลี้ลับ หลังจากที่อ.คนึงนิจเสียแล้ว

ทั้งหมดนี่ออกจากปากอ.โสภานะ และเรื่องลี้ลับนี่ ผู้ที่ประสบมี ฉัน อ.โสภา คนดูแลตึกคหกรรม (บานบุรีกะอินทนิน) ไอ้มิงค์ และน.ศ. ห้องฉันทั้งห้อง

สิ่งที่จะเล่ามาทั้งหมด ไม่ได้จะลบหลู่ใครทั้งนั้น แต่อยากจะเตือนอุทาหรณ์เอาไว้เฉยๆ แต่หากคำที่กล่าวมาอาจไปลบหลู่รุ่นพี่และอ.ก็ขอโทษมา ณ ที่นี่ค่ะ

เรื่องของเรื่องคือหลังจากสอบเสร็จอ.คนึงนิจได้บอกกับพวกกลุ่มวิจัยไวน์ (กลุ่มฉานแหละ) ว่า "ปิดเทอมไม่ต้องทำเดี๋ยวอ.ดูแลเอง"

แล้ววันถัดมา อ.คนึงนิจ แกก็มีการจัดทัวร์ทัศนศึกษาของพวกพี่ปี 4(ปัจจุบันจบการศึกษาไปแล้ว)โดยมีอ.โสภาไปด้วย โดยไปทัศนศึกษาที่เชียงรายกับเชียงใหม่ ในคณะที่จะไปมีพวกพี่ปี 4 อ.คนึงนิจ อ.โสภา คนขับรถ 2 คน แต่มีพวกรุ่นพี่บางคนที่ไม่ไปกัน ซึ่งพวกที่ไม่ไปกันนั้นนับว่าโชคดีมาก

อ.โสภาแกบอกว่ามีอะไรบางอย่างมาดลใจอ.คนึงนิจ ซึ่ง 3 ปีก่อน ก่อนที่จะมาจัดทัศนศึกษาครั้งนี้ก็เกิดเหตุด้วยเหมือนกันคือ... มีคนถูกผีเข้า รวมทั้งเกิดอุบัติเหตุ แต่ไม่มีใครถึงกับตาย และไม่บาดเจ็บสาหัสแบบนี้

คณะการเดินทางไปในครั้งนั้นก็ไปทั้งศึกษางานและไปเที่ยว แต่ทว่าได้ไปเที่ยวที่น้ำตกแห่งนึงในเชียงใหม่ประมาณ 5 โมงเย็น ซึ่งชาวบ้านได้บอกว่าที่นี่ของเยอะ อ.คนึงนิจกับพี่กอร์ฟได้ขึ้นไปจุดที่สูงที่สุด และมีพวกพี่ๆตามมาทีหลัง แต่คนที่ขึ้นไปจุดที่สูงที่สุดมี 3 คน (แต่พี่อีกคนนึงจำชื่อไม่ได้) ส่วนอ.โสภาก็นั่งอยู่บนรถทัวร์ของมหาลัยเพียงอย่างเดียวด้วยเหตุผลที่ว่า ขี้เกียจเดิน แต่ด้วยเหตุว่าที่แห่งนี้ของเยอะ(คนแถวนั้นบอกอ.มาอีกที) และตอนที่เรียกขึ้นรถนั้น กลับบอกว่า "พวกเราขึ้นรถกัน" นั่นอาจเป็นเหตุผลนึงที่ว่า "ของ"ที่อยู่ที่นี่อาจตามขึ้นไปด้วย

และในช่วงนี้ทุกคนยังคงศึกษางาน+เที่ยว+ซื้อของกันตามปกติ(ไม่งั้นจะเรียกว่าทัศนศึกษาหรอ^^") แต่ทว่าช่วงที่ทุกคนอยู่ที่พักนั้น อ.โสภากลับสังเกตุสิ่งผิดปกติได้ดังต่อไปนี้

1. อ.คนึงนึงซื้อของมากผิดปกติ ราวกับว่าจะไม่ได้ซื้อของอีกต่อไป

2. อ.คนึงนิจเอาแต่บ่นหาลูกคนเล็กตลอดเวลา ลูกคนเล็กคนนี้ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ชั้นม.4 ของร.ร.ภ.ว (ข้างๆร.ร.สตรี(สภก) ร.ร.เก่าฉันแหละ ร.ร.ฉันเด็กหญิงมาก แต่ภ.ว.นี่ผู้ชายมาก) ส่วนสามีของอ.คนึงนิจก็เสียไปแล้ว ซึ่งบางคนว่าเป็นโรคมะเร็งตาย บางคนว่าถูกยิง ทำให้แกเป็นห่วงคนเล็กที่ยังเรียนอยู่ (ลูกอ.แกอีก 2 คนเรียนจบ ทำงาน แต่งงานไปแล้วล่ะ)

3. ขณะที่อ.โสภากำลังนอนเตียงเดียวกัน (อย่าคิดไปในทาง yuri ล่ะ เพราะว่านี่มันนอนโรงแรม เตียงนึงนอนได้ 2 คน เพื่อความประหยัดน่ะงิ ชก็นอนกะชาย หญิงก็นอนกะหญิง) อ.โสภาเห็นเงาดำๆกระโดดข้ามไปมาอ.คนึงนิจ

4. ขณะที่อ.โสภากำลังอยู่ในห้องของตัวเองได้ยินเสียงหัวเราะของพี่กอร์ฟกับพี่อีกคนนึง อ.โสภาจึงลงไปข้างล่าง และเมื่อได้ถามพี่ทั้งคน 2 ว่าเมื่อกี้อยู่ในห้องแล้วหัวเราะเรื่องอะไรกัน พี่ทั้ง 2 ตอบว่า ไม่ได้อยู่ในห้องของตัวเองและหัวเราะเลย อยู่เฮฮากับพวกพี่ๆคนอื่นมาตลอด

อ.โสภาว่า ปกติอ.แกจะนั่งอยู่ใกล้ริมหน้าต่าง แต่อ.บอกว่าคราวนี้อ.คนึงนิจขอนั่งริมหน้าต่างแทน และแล้วเมื่อเดินทางไปยังเชียงรายก็ไม่มีอะไรเกิตขึ้นในขาไป แต่ขากลับก่อนที่จะเกิดเหตุนั่นคือ... มีตำรวจที่ตรวจด่านแถวนั้น เมื่อเห็นรถมหาลัยผ่านมาก็ได้แนะนำว่าให้หาที่พักแถวนี้ แต่อ.คนึงนิจได้บอกว่าเดี๋ยวจะไม่ตรงกับโปรแกรมที่วางเอาไว้ จึงต้องรีบเดินทาง และเมื่อถึงทางที่เกิดอุบัติเหตุบ่อยๆนั้น คนขับรถเองก็ไม่ชำนาญเส้นทาง ซึ่งอีกคนนึงจะขอเปลี่ยนเพราะว่าเส้นทางนี้เขาชำนาญมากกว่า แต่คนที่ขับอยู่แล้วเขาไม่ยอม ด้วยความที่เส้นทางในตอนนั้นมืดมาก + คนขับรถไม่ชำนาญทาง + มีของที่ซื้อมากมายและเอาไปไว้บนรถ รวมทั้งมี "ของ" ที่ว่าอยู่ในรถ

ในที่สุดก็เกิดอุบัติเหตุ น.ศทุกคนไม่มีเสียงร้องแม้แต่อย่างไรเพราะว่ากำลังหลับอยู่ มีเพียงอ.โสภาที่ยังคุมสติอยู่ได้กับอ.คนึงนิจที่ร้องโวยวายด้วยความตกใจ อ.โสภาเล่าว่าในตอนนั้นรถบัสที่เกิดอุบัติเหตุนั้นได้คลิกคว่ำหลายตลบ กระจกแตก ข้าวของกระจายรถบัสได้คว่ำอยู่ใกล้ๆเหวและในช่วงนั้นเองน.ศก็ตื่นและเอาแต่ร้องโวยวาย

จากอุบัติเหตุครั้งนี้เอง พี่กอร์ฟและพี่อีกคน(ที่จำชื่อไม่ได้แต่ก่อนที่ไปขาแพลงอยู่แล้ว) เสียชีวิตคาที่.... พี่อีกคนนั้นเป็นอิสลามที่พี่กอร์ฟไม่รู้นะ อ.โสภาเล่าว่าสภาพศพพี่กอร์ฟเหมือนคนนอนหลับมาก แต่พี่อีกคนที่เสียคาที่สภาพศพอ.โสภาไม่กล้าดูเลยไม่รู้ว่าเป็นยังไง พี่ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสคือ พี่ปุ๊ก พี่บิ๊ก และพี่อีก 2 คน (ตอนนี้เหลือแค่พี่ปุ๊กกะพี่บิ๊กที่ยังรักษาตัวอยู่) รุ่นพี่บางคนถึงกับเสียโฉมเลย(อย่างพี่บิ๊กนี่กะพี่อีกคนแต่จำชื่อไม่ได้แล) พี่บางคนกระดูกหัก ส่วนอ.คนึงนิจเสียชีวิตที่ร.พ. ด้วยอาการช็อค เพราะพวกตับ ไต ไส้พุง กระเพาะ ลำไส้ แตกหมด เลือดออกหมด

อ.โสภากับรุ่นพี่ที่ไม่กี่คนที่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย(แต่ดูเหมือนอ.โสภาจะสบายดีมากที่สุด)

ถ้าถามว่าคดีนี้ตอนนี้จบรึยัง ตอนนี้ยังไม่จบ เพราะพี่หนูดีจะเอาเรื่อง

วันที่เกิดอุบัตเหตุตอนนั้นมีข่าวฉายว่าเกิดอุบัติเหตุ และ กว่าคนจะมาช่วยนั้นตอน 4 ทุ่ม แต่เกิดอุบัติเหตุตอน 2 ทุ่มกว่าๆเกือบ 3 ทุ่ม มีพี่คนนึงเกือบตกเหวด้วย

ต่อไปนี้คือ...เหตุการณ์หลังจากที่อ.คนึงนิจเสียแล้ว....

อ.โสภาได้เล่าว่าคนดูแลตึกได้เล่าว่า วันที่อ. แกเสียถัดมา 1 วัน ในตอนเย็นๆมีนกสีขาวตัวนึงมาเกาะที่โต๊ะทำงานของอ.คนึงนิจ และคนดูแลก็กำลังจะเปิดห้องอยู่แล้ว ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป

อ.โสภาได้เล่าว่า เคยฝันถึงอ.คนึงนิจมาทำงานตามปกติ และก่อนเปิดเทอมได้กลิ่นธูปอีกต่างหาก

ส่วนฉัน วันแรกที่ทราบข่าวก็รู้สึกช็อคมาก(นั่งคุยกะสึบาสะซังเรื่องหนุกๆทาง MSN แม่บอกมา หมดรมอย่างแรง)

และช่วงที่ฉันอยู่ในช่วงอ้อนพ่อช่วยพาไปมหาลัยสงขลานครินทร์วิทยาเขตสงขลานั้น(ตอนนั้นระเบิดแค่ห้างอย่างเดียว)เพื่อไปสมัครสอบ(ตอนเมษาจ๊ะ) อ. คนึงนิจมาเข้าฝัน และได้ถามฉันเกี่ยวกับเรื่องเรียนว่าเป็นยังไงและไม่อนุญาติให้ฉันไปสอบ Ent' ใหม่โดยเด็ดขาด

อ. - ผลการเรียนของเธอเทอมนี้เป็นไงบ้างล่ะ
ฉัน - ก็พอไปได้อ. ไปรอดไม่ติด E แต่ของอ.นั่นแหละที่ติด I แต่เกรดคอมไม่ออกเลย
อ. - ผลการเรียนก็ใช่ได้ อ.เชื่อว่าเธอทำได้ เพราะฉะนั้นอย่าไป Ent' ใหม่เลย

ถ้าอ.ไม่ห้ามให้ไป ตอนนี้ฉันอาจจะคงเป็นน.ศปีที่ 1 ของม.อ.วิทยเขตภ.ก.ก็ได้แล้วนะ แต่ตอนนี้ฉันอยู่ปี 2

แต่เรื่องติด I อันนี้ติดกันทั้งห้อง

ส่วนเรื่องที่ 2 ที่ประสบมาคือ ก่อนเปิดเทอม ขณะที่กำลังแต่งตัวในห้องนอน(ห้องนอนฉันมีพระอยู่แล้ว) อยู่ๆได้กลิ่นธูปมาจากไหนไม่รู้ (อ.แอบดูหนูแต่งตัวทำไม TT_TT)

ที่สำคัญในห้องฉันไม่ได้จุดธูป ชั้นล่างก็ไม่ได้จุด แล้วกลิ่นนี่จะมากจากไหน

ไอ้มิงค์ มันเคยบอกว่ามันฝันเห็นอ.คนึงนิจมาหลายรอบแล้ว ฉันซักถามมัน มันบอกว่า มันผันถึงอ.คนึงนิจออกมาจากโรงศพ ทาเล็บสีแดง ชี้หน้าโกรธว่า " ทำไมไม่รักษาสัญญา "

และแล้วเมื่อไอ้พวกนี้ก็รู้กันทุกคน และรู้ด้วยว่าสัญญาของไอ้มิงค์คืออะไร สัญญาของไอ้มิงค์คือ " ห้ามมาเรียนสาย"

แต่ว่าตอนนี้ไอ้มิงค์ยังมาสายอยู่เหมือนเดิม และได้รับฉายาว่า " เจ้าแม่สายเสมอ = =" " (และบางทีฉันก็แข่งมาสายกับมัน แต่มันสายกว่า เพราะฉันบางครั้ง)

ส่วนที่ทั้งห้องประสบคือ วันที่เรียนชั้น 2 ครั้งแรกและอ.ผู้สอนคืออ.สุภาณี ลูกสะใภ้รองอธิการ อ. เจริญ และอ.คนนี้แกเป็นคนจัดห้องนี้ ซึ่งเดิมเป็นห้องเก็บของของอ.คนึงนิจซึ่งจะใช้เป็นของสำหรับสอนน.ศ และของๆอ.แกเอง

วันแรกที่เรียนของอ.สุภาณีคือ วันนั้นมีลมที่แรงมาก ประตูเปิด-ปิดตลอดเวลาจนแทบจะเรียนไม่ได้(แล้วฉันก็ซวยเพราะนั่งใกล้ๆประตู มันห่างกันไม่กี่เมตร 3-4 ก้าวขาก็ถึงประตูแล้ว) แถมไฟติดๆดับๆอีกต่างหาก

แต่แล้วเมื่อไอ้แอ๊ะ ไปเปิดประตูและบอกว่า "อ.ครับขอให้พวกผมได้ใช้ห้องนี้เป็นห้องเรียนด้วยครับ " เมื่อนั้นไฟก็เลิกติดๆดับๆและลมก็สงบลง อันนี้ไอ้ภามันเล่าให้ฉันฟัง

หลังเลิกเรียนวันนั้น ไอ้เกตุที่ตอนเรียนมันรู้สึกว่าลูกมะพร้าวหล่นเมื่อมันไปสำรวจก็พบว่าไม่พบ

ดังนั้นทั้งห้องของฉันจึงสรุปว่าทั้งหมดนี่ฝีมืออ.คนึงนิจ เนื่องจากอ.สุภาณีชวนอ.พรชัยกับอ.โสภาไปจัดห้องและนำของๆอ.แกไปทิ้งโดยไม่ได้ขอ

นอกจากนี้ไอ้มิงค์ยังได้เล่าว่าตอนไปงานเผาอ.คนึงนิจและพี่กอร์ฟ(เสียดายไม่ได้ไป ไอ้แบด ไอ้กั๊ก ไอ้แอ๊ะ ไม่ยอมเล่า) ได้เล่าว่า

วันที่เผาศพอ.คนึงนิจกับพี่กอร์ฟนั้น วิญญาณของพี่กอร์ฟได้เข้าสิงป้าของพี่เค้าและได้เริ่มต้นโวยวายทันที

สิ่งที่พี่กอร์ฟอยากได้คือ ใบเกียร์ตินิยมอันดับ 1 โดยจะเอาไปให้แม่ของพี่เค้าซึ่งอธิการบดีไม่อยากให้ เพราะถือว่าน.ศตายไปแล้ว รุ่นพี่ไม่ยอมเลยโวยวายจนอธิการบดีหนีไปกินข้าว ส่วนเหตุการณ์ต่อไปนั้น ไอ้มิงค์ไม่รู้แล้ว เพราะมันหิวข้าวเลยไปกินข้าว ยังไงก็ต้องรอลุ้นว่าปีหน้าพี่เค้าจะได้เอาไปให้แม่มั้ย (เดาอย่างเดียว เพราะอันนี้ไม่รู้)

ดังนั้นแล้วเมื่อฉันโดนประสบเรื่องผีอ.ตัวเองทั้งเข้าฝันและกลิ่นธูป ดังนั้น ฉันจึงเชื่อเรื่องผีสนิท แบบมากกว่า 100% ซะด้วย

แต่ก็กลัวผีอ.นะเนี่ย กลัวจะมาหาอีก ก็เรื่องกลุ่มไวน์นี่นา แล้วตั้งแต่อ.ไม่อยู่แล้วเห็นอ.คนอื่นๆโดยเฉพาะอ.สุภาณี มีโครงการจะปรับปรุงตึกนี้นี่หว่า

แต่ยังไงน่าจะขออ.คนึงนิจแกก่อนนะ เพราะถ้าเพื่อนการศึกษและเพื่อน.ศ แล้วล่ะก็ อ.คนึงนิจให้อยู่แล้วล่ะ